معرفی اوليه  VB.NET

يک برنامه کامپيوتری ، از مجموعه ای دستورالعمل که نوع و نحوه انجام يک فعاليت را برای کامپيوتر مشخص می نمايند ، تشکيل می گردد. دستورالعمل های نوشته شده بعنوان نمونه ممکن است به کامپيوتر اعلام نمايند  که تعدادی از اعداد را با يکديگر جمع  و يا دو عدد را بايکديگر مقايسه و بر اساس نتيجه  بدست آمده ، اتخاذ تصميم نمايد. دستورالعمل های نوشته شده ، صرفا" برای کامپيوتر قابل فهم و اجراء خواهند بود.کامپيوتر دستورالعمل های نوشته شده را اجراء و ماحصل آن رسيدن به اهدافی خواهد بود که بر اساس آن برنامه طراحی و پياده سازی  شده  است . دستورالعمل ها  ، می بايست با استفاده از يکی از زبانها ی برنامه نويسی نوشته شده ( کد ينگ ) و در ادامه در اختيار کامپيوتر قرار داده شوند. زبانهای برنامه نويسی متعددی نظير : فرترن ، بيسيک ، کوبال ، پاسکال، ،C ، جاوا ، ويژوال بيسيک و  ... وجود دارد.
 برنامه نويسی کامپيوتر ، مشابه آموزش گره زدن کفش به کودکان  است . برای نيل به هدف فوق ، می بايست تمامی مراحل لازم  بصورت شفاف به کودکان آموزش داده شود . کودکان با دنبال نمودن دستورالعمل های ارائه شده ، قادر به گره زدن کفش خود خواهند بود ( روش انجام اين کار برای آنان مشخص شده و بر اساس آن ، امکان نيل به هدف مورد نظر توسط کودکان فراهم می گردد )  . VB.NET ، زبانی است که می توا ن نحوه نيل به يک خواسته را بکمک آن بصورت شفاف ( نظير آموزش گره زدن کفش به کودکان )  مشخص و کامپيوتر با دنبال نمودن مراحل مشخص شده ، خواسته مورد نظر را محقق نمايد. با استفاده از VB.NET ، می توان محصولاتی راايجاد  که زمينه استفاده از آنان  در محيط ويندوز و اينترنت ، وجود خواهد داشت . فراموش نکنيم در زمان فراگيری يک تکنولوژی در ابتدا می بايست شيوه راه رفتن را بياموزيم  و در ادامه اقدام به دويدن نمود .
VB.NET يکی از زبان های  حمايت شده در دات نت می باشد . با استفاده از زبان فوق علاوه بر اينکه می توان برنامه های مبتنی بر ويندوز را پياده سازی نمود ، امکان استفاده از آن بعنوان زبان مورد نظر در زمان ايجاد برنامه های مبتنی بر وب که از تکنولوژی ASP.NET استفاده می نمايند ، نيز وجود خواهد داشت . با توجه به اهميت و جايگاه خاص اين زبان  در دات نت ، مجموعه مقالاتی در رابطه با آموزش اصولی اين زبان آماده شده که بتدريج بر روی سايت قرار خواهند گرفت . در اولين مقاله از اين مجموعه به معرفی اوليه VB.NET خواهيم پرداخت . در ابتدا لازم است با  ويژگی های منحصر بفرد برنامه های مبتنی بر ويندوز در قياس با برنامه های مبتنی بر DOS ، آشنا شده و پس از مروری مختصر به روند شکل گيری نسخه های متعدد ويژوال بيسيک ، با نحوه نصب آن نيز آشنا شويم .

برنامه نويسی مبتنی بر DOS در مقابل ويندوز
برنامه نويسی مبتنی بر  ويندوز دارای تفاوت های عمده ای نسبت به برنامه نويسی سنتی در محيط DOS است.برنامه های  DOS ،  مسيری دقيق و مشخص  را ازابتدا تا پايان دنبال می نمايند . رويکرد فوق ، باعث بروز محدوديت هائی در رابطه با عملکرد برنامه ها  از يکطرف و تحميل محدوديت هائی به کاربران در طی نمودن مسير مشخص شده ، می گردد. از زاويه ای خاص می توان عملکرد  يک برنامه مبتنی بر  DOS را  مشابه قدم زدن در يک راهرو ( سالن )، در نظر گرفت . بمنظور رسيدن به نقطه انتهائی سالن ،  می بايست طول سالن  طی تا به انتهای آن رسيد . در اين راستا از موانع متعدد موجود در مسير ، می بايست عبور تا سرانجام به مقصد مورد نظر رسيد . در زمان پيمودن مسير ، صرفا"   امکان بازنمودن درب های خاصی  ، وجود خواهد داشت . ويندوز ، دنيای جديدی از برنامه نويسی مبتنی بر "رويداد"  را ايجاد نموده است . کليک نمودن موس ، تغيير اندازه پنجره ، تغيير محتويات يک  Textbox ، نمونه هائی از يک "رويداد" می باشند. کدهای  نوشته شده ، نحوه برخورد با يک رويداد را مشخص می نمايد.  برای رسيدن به انتهای يک سالن کافی است بر روی "انتهای سالن " ، کليک نمود و ديگر ضرورتی به پيمودن تمامی مسير تا رسيدن به انتهای سالن نخواهد بود . درصورتيکه به انتهای سالن رسيده باشيم و متوجه گرديم که اين مکان ، محلی نيست که انتظار آن را داشته ايم ، بسادگی می توان مقصد جديدی را برای خود انتخاب ، بدون اينکه ضرورتی به برگشت در نقطه آغازين مسير وجود داشته باشد. برنامه نوشته شده عکس العمل های لازم در ارتباط با حرکت شما  را بهمراه عمليات مربوطه بمنظور تکميل فعاليت ها ی مورد نظر انجام خواهد داد .  با استفاده از VB.NET ، می توان کدهای لازم بمنظور ارائه عکس العمل لازم در زمان تحقق يک رويداد را نوشت .در اين راستا ، برنامه نويسان می توانند  کدهای لازم  در رابطه با رويدادهائی که امکان  تحقق آنها وجود دارد را نوشته تا در زمان بروز رويداد مورد نظر ، عکس العمل لازم از طرف برنامه صورت پذيرد.در اين زمينه می توان از نوشتن کدهای ديگر بمنظور برخورد با رويدادهای غيرضروری ، صرفنظر کرد. مثلا" ويندوز قادر به تشخيص رويداد"کليک " از "کليک مضاعف " است . اين بدان معنی است که اگر می خواهيد برنامه مورد نظر شما ،عکس العمل لازم در ارتباط با رويداد  "کليک" را داشته باشد ، می بايست صرفا" کد مربوط به رويداد " کليک"،  نوشته گردد و الزامی به نوشتن کدهای  لازم بمنظور برخورد با رويداد  "کليک مضاعف" ، وجود نخواهد داشت . در دنيای برنامه نويسی DOS ، کاربر عکس العمل لازم را نسبت به برنامه انجام می دهد در صورتيکه در ويندوز ، برنامه ها عکس العمل لازم را با توجه به رفتار کاربران ، انجام خواهند داد .
يکی ديگر از مزايای مهم  برنامه های  ويندوز ، عدم وابستگی برنامه ها به يک سخت افزار خاص است . ويندوز تمهيدات لازم در خصوص ارتباط با سخت افزار را پيش بينی و برنامه نويسان نياز به آگاهی از نحوه عملکرد يک دستگاه سخت افزاری خاص بمنظور استفاده از آن ، نخواهند داشت . مثلا" برنامه نويسان ضرورتی به آگاهی از  نحوه عملکرد  هر نوع چاپگر ليزری، بمنظور ايجاد خروجی مورد نظر خود در برنامه ها ، نخواهند داشت. ويندوز، امکانات لازم در اين خصوص را از طريق ارائه روتين های عمومی که با درايورهای مورد نظر مرتبط می گردند ، فراهم می نمايد. شايد همين موضوع دليل موفقيت ويندوز باشد .
روتين های عمومی اصطلاحا" Windows (API ) Application Programming Interface ناميده می شوند .

 تاريخچه ويژوال بيسيک
قبل از معرفی ويژوال بيسيک در سال 1991 ، پياده کنندگان نرم افزار مجبور به تسلط و مهارت در زمينه  استفاده از   ++C   بهمراه  موارد پيچيده ای در اين خصوص  بودند . بدين  ترتيب ، صرفا" افراد خاص آموزش ديده،  قادر به خلق نرم افزارهای قدرتمند  بمنظور اجراء در محيط ويندوز بودند. ويژوال بيسيک ، محدوديت فوق را تغيير و می توان اين ادعا را داشت که امروزه خطوط زيادی از برنامه های نوشته شده  با استفاده از ويژوال بيسيک کد شده است . ويژوال بيسيک ، ظاهر برنامه نويسی تحت ويندوز را با حذف عمليات اضافی برای نوشتن کدهای لازم جهت طراحی بخش رابط کاربر (UI) ، تغيير داده است . در اين راستا ،  زمانيکه بخش رابط کاربر ، ترسيم می گردد ، برنامه نويس می تواند کدهای لازم بمنظور انجام عکس العمل مناسب در رابطه با رويداد ها را به آن اضافه نمايد . زمانيکه ماکروسافت نسخه شماره سه ويژوال بيسيک را ارائه نمود ، مجددا" دنيای برنامه نويسی با تغيير مهمی مواجه گرديد. در اين راستا امکانات مناسبی برای نوشتن برنامه های مبتنی بر بانک های  اطلاعاتی ، در اختيار برنامه نويسان قرار گرفت. ماکروسافت بدين منظور محصول جديدی با نام DAO)Data Access Objects) را ارائه نمود . برنامه نويسان با استفاده از DAO ، امکان انجام عمليات متفاوت در رابطه با داده ها را ، بدست آوردند . نسخه های شماره چهار و پنج ، قابليت های نسخه سه را افزايش و اين امکان را  برای  پياده کنندگان نرم افزار فراهم نمود  تا برنامه های خود را جهت اجراء در محيط ويندوز 95 ، طراحی و پياده سازی نمايند . در اين زمينه ، برنامه نويسان قادر به نوشتن  کدهائی گرديدند که امکان استفاده از آنان  توسط ساير پياده کنندگان نرم افزار که از زبانی ديگر استفاده می کردند، فراهم گرديد. نسخه شماره شش ويژوال بيسيک ، روش جديدی بمنظور دستيابی به بانک های اطلاعاتی را ارائه نمود: ADO)ActiveX Data Objects )  . يکی از اهداف اوليه  طراحی  ADO ، امکان دستيابی به بانک های اطلاعاتی برای پياده کنندگان برنامه های مبتنی بر وب است که از تکنولوژی ASP ، استفاده می نمايند.
همزمان با ارائه جديدترين نسخه ويژوال بيسيک که VB.NET ناميده می شود ، بسياری از محدوديت های مرتبط با ويژوال بيسيک برطرف گرديد . در گذشته  ويژوال بيسيک با انتفادات  فراوان مواجه ( عدم وجود امکانات مناسب در مقايسه با جاوا و يا ++C ) و بسياری آن را نظير يک اسباب بازی در دنيای وسيع زبان های برنامه نويسی می پنداشتند. VB.NET با  غلبه بر مشکلات نسخه های پيشين ، توانسته است در مدت زمان کوتاهی ، بعنوان يک ابزار پياده سازی بسيار قدرتمند مطرح و گزينه ای مناسب برای برنامه نويسان در تمامی سطوح باشد .

نصب VB.NET
برای نصب VB.NET ، از دو رويکرد متفاوت می توان استفاده کرد :

·         نصب بهمراه  ويژوال استوديو دات نت

·         نصب نسخه استاندارد

هر يک از گزينه های فوق ، امکان ايجاد برنامه های مبتنی بر ويندوز را فراهم می نمايند . مراحلی که در ادامه ذکر می گردد ، نحوه نصب ويژوال استوديو را تشريح  می نمايد .

·         مرحله اول : برنامه Setup.exe را از روی CD مربوطه فعال نمائيد.

·         مرحله دوم : جعبه محاوره ای ، مراحل و اولويت های عمليات  نصب را نشان خواهد داد. بمنظور صحت عملکرد  VB.NET ، چندين Component نصب و يا بهنگام خواهند شد . اولين مرحله نصب، بهنگام سازی عناصر (Components) است . بر روی گزينه Windows Component Update ، کليک نمائيد.

·         مرحله سوم : برنامه نصب در ادامه سيستم را بررسی تا نوع عناصری را که می بايست بهنگام گردند، مشخص گردد. دامنه فرآيند بهنگام سازی به وضعيت ماشينی که بر روی آن ويژوال استوديو دات نت نصب می گردد، بستگی خواهد داشت .

·         مرحله چهارم : با توجه به اينکه ممکن است در زمان بهنگام سازی لازم باشد چندين مرتبه سيستم راه اندازی گردد ، از شما درخواست نام و رمز عبور شده تا ضرورتی به نشستن و نگاه کردن به کامپيوتر و واکنش لازم ( درج نام و رمز عبور به سيستم ) پس از هر مرتبه راه اندازی سيستم نباشد .  بدين ترتيب در زمان راه انداری سيستم ،  عمليات مربوطه بصورت اتوماتيک و بدون نياز به تايپ نام و رمز عبور ، انجام خواهد شد . عمليات فوق ، اختياری است و در صورتيکه گزينه فوق انتخاب نگردد ، با هر مرتبه راه اندازی سيستم، پيام مناسب ارائه و می بايست واکنش لازم ( تايپ نام و رمز عبور)  را انجام داد .

·         مرحله پنجم : در اين مرحله با فشردن دکمه ! Install Now  ، بهنگام سازی عناصر (Components) آغاز می گردد . با اتمام هر يک از آيتم ها يک Check mark بمنزله اتمام مرحله مربوطه نشان داده می شود  . در مقابل عنصر جاری برای بهنگام سازی نيز يک فلش قرمز رنگ نسان داده می شود.

·         مرحله ششم : پس از بهنگام سازی عناصر ، مجددا" به صفحه اصلی Setup مراجعت و امکان نصب ويژوال استوديو دات نت فراهم می گردد.( کليک نمودن برروی گزينه Visiual Studio.NET )
نکته : در صورتيکه قصد داريد که از طريق ماشين فوق ، يک برنامه تحت وب پياده سازی نمائيد ، لازم است IIS و FrontPage Extensions  قبلا" نصب شده باشد( بصورت پيش فرض در زمان نصب ويندوز 2000 نصب خواهد شد ) در صورتيکه ويژوال استوديو دات نت ، بر روی کامپيوتری نصب می گردد که دارای سيستم عامل ويندوز 2000 نسخه Professional  است ، با يک پيام خطاء مواجه خواهيم شد( عدم وجود عناصر لازم ) با فشردن دکمه Install Component ، عمليات نصب IIS و Frontpage Extensions انجام خواهد شد . در صورتيکه دکمه Continue ، انتخاب گردد ، در آينده نمی توانيد برنامه های تحت وب را بصورت محلی بر روی کامپيوتر خود پياده سازی نمائيد .

·         مرحله هفتم : نظير اکثر برنامه های نصب ، ليستی از گزينه های موجود ( شامل عناصر ) برای نصب در اختيار شما قرار می گيرد . شما می توانيد ، صرفا" آنچيزی را که بدان نياز داريد ، نصب نمائيد . مثلا" در صورتيکه ظرفيت درايو شما پايين و يا ضرورتی به استفاده از ويژوال ++C دات نت را نداريد ، می توان در اين مرحله از نصب آن صرفنظر کرد. هر گزينه ای که در اين مرحله انتخاب نمی گردد ، می توان در صورت ضرورت آن را در آينده نصب کرد. برای هر يک از امکاناتی  که قرار است نصب گردند ، سه بخش اطلاعاتی متفاوت نمايش داده می شود :
بخش Feature Properties . فايل ها ی مورد نظر برای نصب و ميزان فضای مورد نياز را نشان می دهد .
بخش Feature description . هر Feature چيست و چه عملياتی را انجام می دهد .
بخش Space Allocation ، وضعيت  فضای ذخيره سازی هارد را  با توجه به گزينه های انتخاب شده ، نشان خواهد داد .
نکته : زمانيکه ويژوال استوديو دات نت ، اجراء می گردد مجموعه ای از اطلاعات بين ديسک و حافظه مبادله می گردد . بنابراين لازم است به ميزان کافی ظرفيت آزاد  بر روی هارد ديسک وجود داشته باشد ، در اين راستا نمی توان دقيقا" مشخص نمود که به چه ميزان فضای آزاد نياز خواهد بود ولی حداقل يکصد مگابايت توصيه می گردد .

·         مرحله هشتم : ويژوال استوديو دات نت ، شامل مجموعه ای گسترده از فايل های مستندات ( راهنما )  است . در اين مرحله می توان تنظيمات لازم در خصوص اجرای مستندات از طريق CD و يا دايرکتوری نصب شده بر روی هارد را انجام داد . در اين زمينه می توان يک مسير بر روی هارد را مشخص تا مستندات نصب و يا گزينه Run From Source را انتخاب تا بر اساس آن مستندات همچنان بر روی CD باقی بمانند .

·         مرحله نهم : پس از انتخاب عناصر مورد نظر برای  نصب  ، با فشردن دکمه ! Install Now ، عمليات نصب آغاز می گردد . مدت زمان نصب ، بستگی به موارد انتخابی  و نوع سيستم دارد . مثلا"  نصب تمام ويژوال استوديو دات نت بهمراه تمامی مستندات بر روی يک ماشين با دارا بودن 256 مگابايت حافظه اصلی، سرعت  650 مگاهرتز و دوازده گيگابايـت هارد ديسک  ،  حدود يک ساعت طول خواهد کشيد .

·         مرحله دهم : پس از اتمام مرحله قبل ، با انتخاب گزينه Service Release ، بررسی لازم در خصوص بهنگام سازی  انجام می گيرد . اين عمليات از طريق اينترنت انجام خواهد شد . در اين زمينه به يک خط پرسرعت و مطمئن نياز خواهد بود .

پس از انجام مراحل فوق ، ويزوال استوديو دات نت بر روی سيستم نصب و محيط لازم برای نوشتن برنامه های VB.NET فراهم شده است .

اولين برنامه VB.NET  بکمک ويژوال استوديودات نت

در اين مقاله قصد داريم به بررسی نحوه ايجاد يک برنامه ساده در محيط ويژوال استوديو دات نت  با استفاده از VB.NET بپردازيم . برنامه فوق ، نام کاربر را از طريق يک TextBox اخذ و يک پيام مناسب در اختيار قرار می دهد . در برنامه فوق ، هدف دنبال نمودن مراحل و آشنائی با برخی مفاهيم اوليه و در عين حال مهم بمنظور ايجاد برنامه ها  در محيط  ويژوال استوديو دات نت است .

مراحل ايجاد برنامه :

مرحله اول : برنامه ويژوال استوديو دات نت را فعال نمائيد. 
مرحله دوم : از طريق منوی File  گزينه New Project  را انتخاب نمائيد .
مرحله سوم : جعبه محاوره ای New Project ، فعال می گردد . در ادامه  گزينه Visual Basic Projects را از طريق پانل سمت چپ ( Project Types) و گزينه Windows Application را از طريق پانل سمت راست ( Templates ) انتخاب نمائيد.در صورتيکه قصد ذخيره سازی پروژه را در يک محل غير از مسير پيش فرض داريد ، می توان در محل Location Box ، کليک و مسير دلخواه را مشخص کرد. در محل مربوط به نام پروژه ، نيز نام دلخواه خود را وارد نمائيد . با فشردن دکمه OK ، عمليات انجام شده را تاييد نمائيد.

مرحله چهارم : ويژوال استوديو دات نت ، در ادامه يک Windows Application خالی را ايجاد می نمايد. در اين مورد خاص ، برنامه FirstVB ، شامل يک پنجره خالی بوده که يک فرم ويندوز (Windows Form ) است . نام پيش فرض فرم فوق ، Form1.vb است .

زمانيکه ويژوال استوديو دات نت ، يک فايل جديد را ايجاد می نمايد ، ( در زمان فرآيند ايجاد يک پروژه  و يا بصورت دستی ) از يک نام که بدنبال آن عددی قرار می گيرد ،استفاده می نمايد( در اين حالت خاص يک فرم ).

مرحله پنجم : پس از ايجاد اوليه فرم ، می توان اقدام به تغيير نام مورد نظر نمود. ( نام پيش فرض Form1.vb  است ) . در پنجره Solution Explorer ، ودر پنجره Properties window ، صفت FileName فرم را از Form1.vb به MyForm.vb تغيير داده  و پس از فعال نمودن کليد Enter ، می توان ماحصل کار را می توان مشاهده نمود .

مرحله ششم : پس از تغيير نام فايل مربوط به فرم ، نام فايل بصورت اتوماتيک در پنجره Solution Explorer بهنگام می گردد .( MyForm.vb )

مرحله  هفتم  : در ادامه بر روی فرم مورد نظر در پنجره اصلی کليک نمائيد. پنجره Properties به Form Properties ( در مقابل File Properties ) تغيير می نمايد. همانگونه که مشاهده می نمائيد ، پنجره Properties ، در اين مورد با پنجره مربوطه در حالت قبل  دارای تفاوت های عمده ای است . در حقيقت علت اين تفاوت ماحصل نتيجه دو نمايش متفاوت از يک فايل مشابه است . زمانيکه نام فرم در پنجره Solution Explorer  فعال است ( Highlighted ) ، صفات فيزيکی مرتبط با فايل نمايش داده می شوند. زمانيکه فرم در Design View ، فعال ( highlighted ) است ، صفات ويژوال و منطقی مربوط به فرم نمايش داده می شود. فراموش نکنيم که صفات ، يک مجموعه اشياء خاص از داده های داخلی است . پنجره Properties ، اين امکان را فراهم می آورد که بسادگی مجموعه ای از صفات کنترلی را استفاده کرد. اين نوع صفات بنوعی مربوط به شکل ظاهری و يا رفتار المان ها می باشند . همانگونه که در شکل زير مشاهده می نمائيد ، صفات در گروه های خاصی طبقه بندی شده اند . Appearance ,Accessibility ,Behavior نمونه ای از گروه بندی انجام شده در رابطه با صفات می باشد .

در زير گروه Appearance ، صفاتی نظير Backcolor ( رنگ زمينه فرم ) ، Font ( شکل ظاهری فونت استفاده شده برای فرم ) ، Text ( نام مورد نظری که در ميله عنوان نمايش داده می شود )  وجود دارد . صفات فوق ، صرفا" نمونه هائی در اين زمينه بوده  که مسئول تبين شکل ظاهری يک فرم می باشند .
صفتی با نام FormBorderStyle ، به ويندوز نحوه رسم فرم را اعلام می نمايد . در اين حالت خاص ، مقدار Resizable در نظر گرفته شده است . بدين ترتيب زمانيکه ، فرم نمايش داده می شود ، کاربر قادر به تغيير اندازه آن خواهد بود ( نظير اکثر برنامه های ويندوز ) .

مرحله هشتم : عنوان فرم ايجاد شده ، همچنان Form1 می باشد . اين چندان جالب نخواهد بود و می بايست با توجه به جايگاه فرم در يک برنامه ، نام مناسبی را برای انتخاب نمود. بدين منظور صفت Text را در بخش Appearance ، پيدا نموده و آن را به " اولين فرم نمونه " ، تغيير نام دهيد ( نام فوق ، کاملا" اختياری است ) . پس از فشردن Enter ، نام در نظر گرفته شده ، بعنوان عنوان فرم در نظر گرفته می شود .

با توجه به اينکه ، می خواهيم عنوان فرم از راست به چپ نمايش داده شود، در بخش Appearance ، صفت RightToLeft را انتخاب و مقدار آن را "yes " در نظر می گيريم .

مرحله نهم : با اتمام مراحل پيشين ، مرحله اوليه  کار خود را به اتمام رسانده ايم( ايجاد بخش ويژوال يک فرم )  . با فشردن دکمه Start ( از طريق منوی Debug و يا فعال نمودن کليد F5 ) ، برنامه اجراء خواهد شد . پس از اجرای برنامه ، ما شاهد يک فرم خالی با عنوان "اولين فرم نمونه " ، خواهيم بود.

مرحله دهم : با اتمام مراحل اوليه آماده سازی بخش ويژوال فرم ، ما  صرفا"  يک فرم با عنوانی خاص و خالی را ايجاد نموده ايم . فرم ها با توجه به جايگاه خاص خود ( عنصر کليدی بمنظور طراحی بخش رابط کاربر يک نرم افزار مبتنی بر ويندوز ) ، می بايست تعامل بيشتری را با مخاطب خود پيدا نمايند. بدين منظور ، می بايست از مجموعه ای کنترل ( Label , TextBox , Button ,... ) بر روی يک فرم استفاده کرد . در اين راستا می توان از پنجره Toolbox استفاده نمود . بمنظور فعال نمودن پنجره فوق ، می توان از منوی View | Toolbox  ، آيکون مربوطه بر روی ميله استاندارد و يا فشردن کليدهای Ctrl + Alt + X  استفاده نمود. Toolbox ، بمنظور نمايش امکانات مربوطه از يک فرمت مبتنی بر Tab استفاده و امکانات موجود را در گروه هائی نظير Windows Forms , Components  , Data  گروه بندی و نمايش می دهد . Toolbox ، ليست عناصر موجودی  را که می توان آنها  را برروی يک فرم مستقر نمود ، نمايش می دهد .  کنترل هائی نظير : Textbox , Button  و ساير موارد را می توان از طريق Toolbox انتخاب و  در ادامه زمينه استقرار آنها بر روی يک فرم را فراهم آورد . در اين مثال ، ما صرفا" قصد استفاده از کنترل هائی را از طريق Windows Forms Tab داريم .

در اين محل ، ما شاهد ليستی از کنترل های استاندارد دات نت ، در رابطه با فرم های ويندوز می باشيم . کنترل ها را می توان با هر اولويتی بر روی فرم مستقر نمود. بنابراين مشکلی نخواهد بود اگر ما  کنترل Label  را بعد از کنترل TextBox اضافه نمائيم و يا کنترل Button را قبل  از هر دو اضافه نمائيم .

مرحله يازدهم : در اين مرحله می خواهيم کنترل های لازم را بر روی فرم اضافه نمائيم . درصورتيکه همچنان پروژه در حالت اجراء است ، آن را متوقف نموده و از آن وضعيت خارج شويد ( ساده ترين روش کليک نمودن بر روی دکمه x در قسمت بالای سمت راست می باشد و يا STOP debugging  )

مرحله دوازدهم : در ابتدا يک کنترل Label را به فرم اضافه می نمائيم . بدين منظور بر روی Lable در پنجره Toolbox کليک نموده تا در مرحله اول انتخاب و در ادامه زمينه استقرار آن بر روی فرم ، فراهم گردد . بدين منظور Cursor را بر روی فرم قرار داده و با کليک نمودن و نگهداری دکمه موس می توان محل و اندازه Lable بر روی فرم را مشخص نمود. با Double Click نمودن بر روی يک کنترل در Toolbox نيز می توان کنترل را بر روی فرم مستقر نمود.( در صورت لزوم می توان محل و اندازه کنترل بر روی فرم را  نيز تغيير داد).

مرحله سيزدهم : پس از استقرار کنترل Label  بر روی فرم ، می بايست نام و متنی که بهمراه آن نمايش داده می شود را  تغيير داد. پنجره Properties در سمت راست Designer ، به Label1  تغيير و به شما اعلام می نمايد که می توانيد صفات مربوط به اين کنترل را تنظيم نمائيد.در پنجره Properties ، صفت Text مربوط به Label  را به " لطفا" نام خود را وارد نمائيد" ، تغيير و صفت (Name) ، را به lblName تغيير نام دهيد .

مرحله چهاردهم : در اين مرحله قصد داريم بر روی فرم ، يک Textbox ، اضافه نمائيم . عمليات اضافه نمودن کنترل فوق ، مشابه مرحله قبل بوده و پس از استقرار کنترل بر روی فرم ، با استفاده از پنجره Properties ، صفت Name را به txtName  و مقدار مربوطه به صفت Text را پاک کرده تا در زمان نمايش Textbox ، مقداری از قبل در آن وجود نداشته باشد .

مرحله پانزدهم : در اين مرحله کنترل Button را از طريق Toolbox ، انتخاب و با روشی مشابه بر روی فرم قرار می دهيم . در ادامه با استفاده از پنجره Properties ، صفت Name آن را به "OK"  و صفت Text آن را به "تست" تغيير می دهيم .

مرحله شانزدهم : در اين مرحله مشابه مرحله قبل يک Button ديگر را بر روی فرم قرار داده و صفت Name آن را به btnExit و صفت Text آن را "خروج" ، در نظر می گيريم . پس از اتمام مراحل سه گانه اخير ( چهاردهم ، پانزدهم و شانزدهم ) ، شکل فرم پس از اجرای برنامه بصورت زير خواهد بود :

مرحله هيفدهم : تا اين مرحله صرفا" فرم مورد نظر خود را بهمراه کنترل های موردنياز بر روی آن ، ايجاد نموده ايم .در ادامه می بايست کدهای لازم بمنظور انجام عمليات مورد نظر خود را به فرم اضافه نمائيم . بمنظور افزودن کد های مورد نظر در رابطه با يک کنترل ، بر روی کنترل مورد نظر ، Double Click ، نموده و در ادامه شاهد نمايش "اديتور کد " ، در پنجره اصلی خواهيم بود .

در اين حالت ما شاهد نمايش Tab ديگر در پنجره اصلی نيز خواهيم بود ( Code Tab و Design Tab ) .

با استفاده از کنترل های مربوط به Desgin Tab ، فرم را "رسم" کرده ايم ( طراحی بخش ويژوال فرم انجام شده است ) و با استفاده از Code Tab ، کدهای مورد نظر را بمنظور تبين رفتار عناصر مورد نظر ، می نويسيم . در اين رابطه لازم است بدين نکته توجه گردد که  از فايل مجزائی برای کدها استفاده نمی گردد . تعاريف ويژوال بهمراه کدهای مربوطه (Code Behind) ، هر دو در يک فايل و با نام MyForm.vb ( در اين مثال خاص ) ، ذخيره می گردند. با استفاده از Design View ، می توان بصورت ويژوالی با برنامه مرتبط گرديد ( رسم فرم ) و با استفاده از Code View و نوشتن حجم اندکی از کدهای مورد نظر ، می توان عمليات خود را پياده سازی نمود. در اين مرحله ، ما شاهد نمايش دو Pull-down در قسمت بالای پنجره نيز می باشيم . امکان فوق ، مسيری کوتاه برای مراجعه به بخش های متفاوت کدهای نوشته شده را فراهم می آورد. درصورتيکه Pull-down  سمت چپ ( Form1) را باز نمائيد ، ليستی از اشياء موجود در برنامه خود را مشاهده خواهيد کرد . در صورتيکه Pull-down سمت راست (Declerations ) را باز نمائيد ، ليستی از توابع و روتين های تعريف شده را مشاهده خواهيد کرد . ( زمانيکه تعداد اشياء و روتين های استفاده شده زياد گردد ، با استفاده از امکان فوق ، می توان بسرعت در محل مربوطه مستقر و عمليات خود را انجام داد ) .

مرحله هيجدهم : در صورتيکه به کدهای موجود در پنجره  دقت نمائيد ،  متوجه وجود Regions خواهيد شد . کدهای نوشته شده در ويژوال استوديو دات نت ، در Regions ، طراحی شده اند و  می توان با استفاده از دکمه های "+" و "-" ، نواحی مربوطه را فعال ( باز نمودن ) و يا غير فعال ( بستن ) نمود. در حقيقت امکان فوق ، تسهيلات لازم در خصوص نمايش کدهای مورد نظر و موجود در يک قسمت خاص را در اختيار قرار داده  و بسادگی می توان همواره آنچيزی را مشاهده نمود که قصد انجام عمليات اوليه و يا تکميلی در رابطه با آن وجود داشته باشد .

مرحله نوزدهم : بمنظور افزودن کدهای مورد نظر خود بر روی Design view کليک نموده تا مجددا" فرم نمايش داده شود. در ادامه بر روی دکمه "تست" ( يکی از Button های موجود بر روی فرم ) ، Double Click نمائيد. بدين ترتيب پنجره مربوط به "کد" ، مجددا" فعال و کدهای اوليه نمايش داده می شود. کدهای اوليه ای که مشاهده می گردد بمنزله پوسته "رويداد" کليک در رابطه با دکمه انتخاب شده می باشد. در ادامه ( مرحله بيستم ) ، می بايست کدهای مورد نظر خود را در اين محل  مستقر کرد . کدهای فوق ، اصطلاحا" Event handler ناميده می شوند . به کدهای فوق ، Event Procedure ، نيز گفته می شود.

Sub ، نمونهای از يک Keyword است . در دنيای برنامه نويسی ، يک Keyword ، کلمه ای است که به  VB.NET انجام يک کار خاص را گوشزد می نمايد. دراين حالت خاص ، واژه Sub ، به VB.NET اعلام می نمايد که اين يک روتين است . هر آنچيزی که بين خطوط Private Sub و End Sub ، قرار می گيرد ، روتين Event مربوطه را تشکيل می دهد . رونين فوق در صورت فشردن دکمه "تست"  توسط کاربر ، ماموريت خود را آغاز و عمليات تعريف شده را انجام خواهد داد.

مرحله بيستم : در اين مرحله مطابق جدول زير ، کدهای لازم را در روتين مربوطه بمنظور برخورد مناسب با  رويداد کليک (مربوط به دکمه "تست" ) ، مستقر می نمائيم .

مرحله بيست و يکم : پس از افزودن کدهای مورد نظر در رابطه با رويداد کليک مربوط به دکمه "تست" موجود بر روی فرم ، مجددا" به Design Tab مراجعت و بر روی دکمه "خروج" ، Double Click می نمائيم . بدين ترتيب مجددا" در پنجره مربوط به درج کد مستقر شده و می توانيم کدهای مربوط به رويداد کليک مرتبط با دکمه "خروج" را درج نمائيم .

مرحله بيست و دوم : با رسيدن به مرحله فوق ، عمليات نوشتن کدها به اتمام رسيده و می توان نتايج عمليات خود را ذخيره نمود ( File|Save ) .  در ادامه بمنظور اجرای برنامه نوشته شده ، دکمه Start ( از طريق منوی Debug) را فعال می نمائيم . پس از فشردن دکمه فوق ، عمليات ترجمه آغاز می گردد . در صورتيکه به پنجره Output ( در قسمت پائين صفحه ) نگاهی را داشته باشيم ، شاهد مجموعه ای از فعاليت ها ی در حال انجام ، خواهيم بود. ويژوال استوديو دات نت ، کدهای نوشته شده را کمپايل می نمايد. کمپايل ، فرآيندی است که بر اساس آن VB.NET  ، کدهای نوشته شده توسط شما را به زبانی ( فرمی ) که قابل فهم برای کامپيوتر باشد ، تبديل می نمايد .

مرحله بيست و سوم : پس از فعال شدن برنامه ، ما شاهد نمايش فرم طراحی شده در مراحل قبل بوده و می توان در ادامه در بخش مربوطه ، نام مورد نظر خود را وارد و بر روی دکمه "تست" ، کليک نمود.

مرحله بيست و چهارم : پس از کليک نمودن بر روی دکمه "تست" ، روتينی که قبلا" نوشته شده و مسئول برخورد با اين رويداد است ، فعال و اجراء می گردد . ماحصل اجرای روتين فوق ، نمايش يک پيام بصورت زير است .

مرحله بيست و پنچم : با فشردن دکمه "خروج" ، می توان از برنامه خارج شد( با توجه به اينکه در مرحله بيست و يکم ، تکليف اين رويداد را روشن کرده بوديم ، خاتمه دادن به حيات برنامه ! ) .

دستيابی به بانک اطلاعاتی Access با استفاده از VB.NET
در اين مقاله قصد داريم به نحوه  بازيابی و نمايش اطلاعات موجود در يک بانک اطلاعاتی Access اشاره نمائيم . هدف از مقاله فوق ، پرداختن به تمامی رويکردهای موجود در اين زمينه نبوده و صرفا" به معرفی يکی از گزينه های موجود در اين زمينه اشاره خواهد شد. در اين راستا از تکنولوژی های ASP.NET ، ADO.NET و VB.NET استفاده خواهد شد . از کلاس های  OleDbConnection ، OleDbCommand و OleDbDataReader  مربوط به  ADO.NET  بمنظور انجام عمليات لازم در ارتباط با بانک اطلاعاتی ، از ASP.NET بمنظور ايجاد فرم وب و ارائه داده با استفاده از کنترل سرويس دهنده Table و از زبان VB.NET بمنظور نوشتن دستورالعمل های مورد نظر استفاده می گردد .
در ابتدا لازم است با سه کلاس ADO.NET که در ادامه از آنان استفاده خواهد شد ، بيشتر آشنا شويم :

• کلاس OleDbConnection . شی فوق ، يک اتصال منحصر بفرد با يک منبع داده را  ايجاد می نمايد. در رابطه با يک بانک اطلاعاتی سرويس گيرنده / سرويس دهنده ، اين امر معادل يک اتصال شبکه به سرويس دهنده است . با توجه به قابليت های حمايت شده توسط native OLE DB Provider ، برخی از متدها و يا خصلت ها مربوط به شی OleDbConnection ممکن است در دسترس و قابل استفاده نباشد . زمانيکه نمونه ای  از OleDbConnection ايجاد می گردد ، تمامی خصلت های مربوطه ، مقدار اوليه خود را دارا خواهند بود . پس از اتمام عمليات موردنظر در ارتباط با بانک اطلاعاتی ،  می بايست با فراخوانی Close و يا Dispose اقدام به  غير فعال نمودن  اتصال ايجاد شده با بانک اطلاعاتی مربوطه نمود.
• کلاس OleDbCommand .  يک عبارت SQL و يا Stored procedure را بمنظور اجراء در رابطه با يک منبع داده ارائه می نمايد. کلاس فوق از متدهای زير بمنظور اجرای دستورات در رابطه با يک منبع داده استفاده می نمايد.
   ExecuteReader  . متد فوق ، دستوراتی را اجراء می نمايد که خروجی آنان شامل سطرهائی خواهد بود.
   ExecuteNonQuery . باعث اجرای دستوراتی نظير SQL INSERT,DELETE,UPDATE و SET خواهد شد .
   ExecuteScalar  . بازيابی صرفا" يک مقدار از يک بانک اطلاعاتی
• کلاس OleDbDataReader . متد فوق ، امکان خواندن سطرهائی از داده موجود در يک منبع داده را فراهم می نمايد( فقط بسمت جلو)  . بمنظور ايجاد يک OleDbDataReader ، می بايست متد ExecuteReader مربوط به شی OleDbCommand فراخوانده شود. ماداميکه OleDbDataReader در حال استفاده است (اتصال مرتبط OleDbConnection ) ، عمليات ديگری را در ارتباط با OleDbConnection  نمی توان انجام داد .

امکانات مورد نياز
برای دنبال نمودن اين مقاله و اجرای نمونه مثالی که در ادامه بررسی می گردد ، به امکانات زير نياز خواهد بود :

• نصب يکی از نسخه های ويندوز 2000 و يا نسخه ويندوز 2003
• نصب IIS 
•  نصب فريمورک دات نت نسخه 1.0 ,يا نسخه 1.1
• يک بانک اطلاعاتی نمونه اکسس نظير Northwind

ايجاد يک برنامه وب ASP.NET با استفاده از VB.NET
بمنظور ايجاد يک برنامه وب ASP.NET با استفاده از VB.NET مراحل زير را دنبال می نمائيم :

•  اجرای برنامه ويژوال استوديو دات نت
• از طريق منوی File ، گزينه New و در ادامه Project را انتخاب نمائيد .
•  در جعبه محاوره ای New Project ، در بخش Project Types گزينه Visual Bacic Projects را انتخاب ( کليک ) و در ادامه ASP.NET Web Application  را انتخاب نمائيد .  
•  در فيلد Location ، بجای نام پيش فرض #WebApplication ، نام TestAccessDB را انتخاب نمائيد . در صورتيکه از يک سرويس دهنده محلی استفاده میگردد ، می توان  نام سرويس دهنده را http://localhost در نظر گرفت . بدين ترتيب در فيلد Location ، آدرس مربوطه بصورت زير نشان داده خواهد شد : http://localhost/TestAccessDB

ايجاد يک فرم وب نمونه 
در نمونه کد نوشته شده از کنترل سرويس دهنده Table مربوط به ASP.NET استفاده شده که بصورت پويا يک نمايش ساده از داده بازيابی شده را نشان خواهد داد. ASP.NET ، مجموعه متنوعی از کنترل های انعطاف پذير را ارائه که می توان از آنان با توجه به رويکردهای متفاوت در رابطه با نمايش داده استفاده نمود. بمنظور ايجاد يک فرم وب در پروژه ايجاد شده در مرحله قبل ، مراحل زير را دنبال می نمائيم :

• اضافه نمودن يک فرم جديد با نام DataSample.aspx  به برنامه وب ASP.NET در ويژوال استوديو دات نت . بمنظور انجام خواسته فوق ، دو مرحله زير را دنبال می نمائيم :
  مرحله يک : در Solution Explorer ، بر روی گره Project کليک سمت راست نموده و گزينه Add  و در ادامه گزينه Add Web Form انتخاب گردد.
  مرحله دو : درفيلد Name ، نام DataSample.aspx را درج و در ادامه گزينه Open انتخاب گردد .

• از طريق Toolbox مربوط به Web Forms Tab ، يک Table ASP.NET Server Control را انتخاب ( Drag ) و بر روی صفحه aspx . مستقر نمائيد ( در حالت Desgin view ) .

• در Properties نام ID را به DisplayTable تغيير دهيد .

• در Solution Explorer ، بر روی صفحه aspx . ، کليک سمت راست نموده و گزينه View Code را انتخاب نمائيد .
•  مرجع namespace زير را در بالاترين قسمت فايل کلاس code-behind وارد نمائيد .

• کد زير را در ارتباط با رويداد  Page_load در نظر می گيريم :

• مقدار متغير ConnectString در ابتدای کد نوشته شده فوق را تغيير و آن را به محلی که بانک اطلاعاتی موجود است ، اشاره دهيد .
•  از طريق منوی File ، گزينه Save All را انتخاب تا فرم وب و ساير فايل های مرتبط با پروژه ، ذخيره گردد .
• از طريق منوی Build ، گزينه Build Solution را بمنظور ايجاد پروژه ، فعال نمائيد.
• در Solution Explorer ، بر روی DataSample.aspx کليک سمت راست و در ادامه گزينه View in Browser را انتخاب نمائيد . در ادامه صفحه در مرورگر نمايش و شامل داده موجود در بانک اطلاعاتی مربوطه است .

اشکالات و خطاهای احتمالی
درزمان اجراء ، ممکن است با خطائی مانند زير مواجه شويم :

• خطای فوق ، اغلب بدليل عدم داشتن مجوز لازم بمنظور دستيابی به فايل ( فايل بانک اطلاعاتی با انشعاب mdb . ) می باشد . بصورت پيش فرض ،  ASP.NET تحت ASPNET account  در فريمورک دات نت نسخه يک و يا NetworkService  در فريمورک دات نت نسخه 1،1 اجراء می گردد.در اين رابطه لازم است تغييرات لازم در رابطه با  مجوز دستيابی به فايل mdb . و فولدری که شامل فايل است ، اعمال گردد .
• از نصب عناصر مورد نياز Microsoft Jet database بر روی سيستم ، مطمئن گرديد. در صورتيکه MDAC 2.6 نصب شده باشد ( Microsoft Data Access Components 2.6) ، عناصر Jet را شامل نمی گردد . در چنين مواردی می بايست آخرين نسخه Jet 4.0 Service Pack ، بر روی سيستم نصب گردد.

بررسی اعتبار داده ها  توسط VB.NET در  فرم های وب
فريمورک دات نت ، شامل مجموعه ای از کنترل های لازم بمنظور بررسی اعتبار و صحت  داده های ورودی است که با استفاده از آنان در  فرم های وب و ASP.NET  ، می توان  داده  ورودی توسط  کاربر در هر يک از  فيلدهای موجود بر روی يک فرم وب را بررسی و در صورت عدم رعايت شرايط لازم ، پيام خطاء مناسبی را ارائه نمود. در اين مقاله  به  تشريح نحوه استفاده از کنترل های صحت داده ، خواهيم پرداخت .

کنترل های سرويس دهنده  اعتبار داده
کنترل های سرويس دهنده اعتبار داده  ، امکان بررسی صحت داده  مرتبط با يک کنترل سرويس دهنده ورودی نظير يک TextBox را فراهم و در صورتيکه ماحصل بررسی بعمل آمده ، مثبت نباشد ، يک پيام خطاء نمايش داده خواهد شد. هر يک از کنترل های اعتبار داده ، عمليات خاصی را در ارتباط با بررسی صحت داده ها انجام خواهند داد . مثلا" می توان با استفاده از CompareValidator ، عمليات بررسی صحت داده ها را در ارتباط با يک مقدار خاص  انجام و يا با استفاده از کنترل RangeValidator  يک  محدوده قابل قبول از مقادير مورد نظر در ارتباط با يک فيلد ورود اطلاعات  را انجام داد. در چنين مواردی ، حتی می توان با استفادده از کنترل CustomValidator ، شرايط خاص مورد نظر خود برای بررسی صحت داده ، تعريف و ايجاد نمود. با توجه به اينکه ، پيام خطاء در کنترل اعتبار داده نمايش داده می شود، می توان مکان مورد نظر برای نمايش پيام خطاء را نيز مشخص کرد . در اين راستا ، همچنين می توان با استفاده از کنترل ValidationSummery  ، خلاصه ای از نتايج تمامی کنترل های بررسی صحت داده ها را نمايش داد .
عمليات بررسی صحت داده در يک صفحه زمانی محقق خواهد شد که يک کنترل Button نظير Button,ImageButton و يا LinkButton کليک گردد . در اين رابطه می توان با مقدار دهی False به خصلت CausesValidation ، باعث ممانعت در رابطه با بررسی صحت داده گرديد . روش فوق ، در مواردی نظير فشردن يک دکمه Cancel و يا Clear استفاده می گردد ( در چنين مواردی عملا" ما قصد بررسی صحت داده را نخواهيم داشت ) . مقدار خصلت فوق ، بصورت پيش فرض در ارتباط با يک Button  از نوع Cancel  و يا Clear مقدار False در نظر گرفته خواهد شد . 
در نمونه مثالی که در ادامه تشريح و به بررسی آن خواهيم پرداخت از چهار کنترل اعتبار داده استفاده شده است که لازم است در ابتدا مختصرا" با عملکرد هر يک از آنان آشنا شويم .

• RequiredFieldValidator . کنترل فوق ، مقدار يک کنترل ورودی را بمنظور حصول اطمينان از درج داده در فيلد مورد نظر توسط کاربر ، بررسی می نمايد . در صورتيکه مقدار مشخص شده در فيلد مورد نظر نسبت به مقدار اوليه خود تغيير نکرده باشد ،بمنزله عدم صحت و اعتبار داده بوده و نشان دهنده اين موضوع است که کاربر در فيلد مربوطه داده مورد نظر را وارد ننموده است . در حقيقت در چنين شرايطی الزامی برای درج داده در ارتباط با يک کنترل ورودی بوجود آمده و کاربر نمی تواند فيلد مربوطه را بدون اعمال تغييرات ( درج داده ) رها نموده و نسبت به آن بی تفاوت باشد . مقدار پيش فرض، يک رشته خالی ( "" ) بوده  و نشاندهنده اين واقعيت است که می بايست مقداری در آن درج تا در آزمون بررسی صحت داده موفقيت حاصل گردد . در اين رابطه فضاء خالی اضافه شده در ابتدا و انتهای کنترل ورودی حذف و در ادامه عمليات بررسی صحت داده انجام خواهد شد . بدين ترتيب از درج فضای خالی در کنترل ورودی برای بررسی صحت داده ممانعت بعمل می آيد . در برخی موارد لازم است که در مقابل مقدار پيش فرض (رشته خالی) برای يک کنترل ورودی از مقدار اوليه مورد نظر خود استفاده نمائيم ( با توجه به سياست های طراحی بخش رابط کاربر ) . استفاده از روش فوق ، در مواردیکه دارای يک مقدار پيش فرض در ارتباط با يک کنترل ورودی بوده و قصد داريم که کاربر را ملزم به انتخاب يک مقدار ديگر نمائيم ، توصيه می گردد . مثلا" می توان از يک کنترل ListBox بهمراه يک Entry انتخاب شده بصورت پيش فرض که شامل دستورالعمل هائی برای کاربر بمنظور انتخاب يک آيتم از ليست است ، استفاده نمود . در چنين مواردی لازم است که کاربر يک آيتم ديگر موجود در ليست را از طريق کنترل انتخاب  و در اين رابطه نمی بايست کاربر آيتمی را انتخاب نمايد که شامل دستورالعمل است . بدين ترتيب در صورتيکه کاربر همان مقدار اوليه پيش فرض را انتخاب نمايد ، کنترل RequiredFieldValidator ، پيام خطاء مورد نظر خود را نمايش خواهد داد . بمنظور مشخص نمودن مقدار اوليه يک کنترل ورودی، می توان از خصلت InitialValue استفاده کرد.
  با توجه به سياست های طراحی رابط کاربر ، می توان از چندين Validator  در ارتباط با يک کنترل ورودی مشابه و يکسان استفاده نمود. مثلا"  می توان از يک کنترل  RequiredFieldValidator ، بمنظور حصول اطمينان از درج داده در کنترل مورد نظر استفاده و در همان حال از کنترل ديگری نظير RangeValidator نيز استفاده تا اين اطمينان ايجاد گردد که ورودی درج شده در کنترل مورد نظر در محدوده قابل قبول و مجاز می باشد .
• کنترل ValidationSummary . کنترل فوق ، امکان ارائه اطلاعات مختصر در رابطه با تمامی کنترل های بررسی صحت داده موجود در يک صفحه وب و در يک موفقعيت ( مکان ) را فراهم می نمايد. خلاصه  اطلاعات موردنظر را می توان با استفاده از روش های متفاوتی نظير : يک پاراگراف ، يک ليست و يا يک Bulleted list . ارائه نمود. نحوه نمايش اطلاعات با استفاده از خصلت DisplayMode مشخص خواهد شد .پيام خطاء نمايش داده شده در کنترل ValidationSummary برای هر يک از کنترل های بررسی صحت داده موجود در صفحه ، توسط خصلت ErrorMessage مربوط به هر يک از کنترل ها ، مشخص می گردد . در صورتيکه خصلت ErrorMessage مربوط به کنترل بررسی صحت داده ، مقداردهی نگردد، هيچگونه پيام خطائی در ارتباط با آن کنترل خاص توسط کنترل ValidationSummary نمايش داده نخواهد شد. برای مشخص نمودن عنوان گزارش خطاء، می توان از خصلت HeaderText استفاده کرد. بمنظور کنترل نمايش اطلاعات کنترل ValidationSummary ، می توان از خصلت ShowSummary استفاده نمود . برای نمايش خلاصه اطلاعات مورد نظر در يک Message Box می توان مقدار خصلت ShowMessageBox را True در نظر گرفت .
• کنترل RegularExpressinoValidator . کنترل فوق ، بمنظور تطبيق داده ورودی در يک کنترل ورودی با يک الگوی تعريف شده توسط يک عبارت ، استفاده می گردد . کنترل فوق ، امکان بررسی لازم در خصوص دنباله کاراکترهای مورد انتظار نظير آدرس های پست الکترونيکی ، شماره های تلفن و يا کد پستی  را فراهم می نمايد . با استفاده از خصلت ValidationExpression ، عبارت مورد نظر بمنظور بررسی صحت داده کنترل ورودی،  تعريف و مشخص می گردد . گرامر عبارت بررسی صحت داده بر روی سرويس گيرنده و سرويس دهنده با يکديگر متفاوت است . در سرويس گيرنده ، بمنظور مشخص نمودن عبارت مورد نظر از گرامر Jscript و بر روی سرويس دهنده از گرامر Regex استفاده می گردد . با توجه به اينکه، گرامرعبارات Jscript زير مجموعه ای از گرامر Regex می باشد ، توصيه می گردد از گرامر Jscript برای تعريف عبارت مورد نظر خود استفاده تا شاهد نتايج يکسانی بر روی سرويس گيرنده و سرويس دهنده باشيم .
•  کنترل CompareValidator . کنترل فوق، مقدار ورودی در يک کنترل ورودی را با مقدار ديگر مقايسه می نمايد . از خصلت ControlToValidate  برای مشخص نمودن کنترل ورودی اول و از خصلت ControlToCompare برای مشخص نمودن کنترل ورودی دوم که می بايست با يکديگر مقايسه گردند ، استفاده می شود .درصورتيکه ماحصل مقايسه يکسان  باشد، از مقدار مشخص شده توسط خصلت ControlToCompare ، استفاده می گردد .

استفاده از کنترل های اعتبار داده ASP.NET توسط ويژوال استوديو دات نت
بررسی صحت داده ورودی توسط کاربر در بخش رابط کاربر هر نرم افزار ، از جمله عملياتی است که اولا" وقت زيادی را بخود اختصاص و ثانيا" در برخی موارد چالش های خاص خود را بدنبال خواهد داشت .  فريمورک دات نت در اين رابطه مجموعه ای از کنترل های بررسی صحت داده را ارائه که با استفاده از آنان می توان اقدام به بررسی داده  در کنترل های ورودی موجود بر روی يک فرم وب  و ارائه پيام خطاء مورد نظر در صورت عدم رعايت ضوابط و شرايط موجود توسط کاربر بمنظور ورود اطلاعات نمود.
در ادامه به بررسی مثالی خواهيم پرداخت که  با ارائه يک فرم از کاربر درخواست تکميل و ارسال اطلاعات خواهد شد. در اين رابطه از کاربر درخواست  نام ، آدرس پست الکترونيکی و رمز عبور می گردد . پس از ارسال اطلاعات توسط کاربر ، کنترل های بررسی صحت و اعتبار داده موجود بر روی فرم ، عمليات تائيد داده ورودی توسط کاربر را انجام و درصورت عدم رعايت ضوابط تعريف شده در ارتباط با هر يک از کنترل های ورودی ،  پيام خطائی ،بصورت مختصر و در قسمت انتهائی صفحه نمايش داده خواهد شد.

ايجاد يک برنامه وب ASP.NET با استفاده از VB.NET
بمنظور ايجاد يک برنامه وب ASP.NET با استفاده از VB.NET مراحل زير را دنبال می نمائيم :

•  اجرای برنامه ويژوال استوديو دات نت
• از طريق منوی File ، گزينه New و در ادامه Project را انتخاب نمائيد .
•  در جعبه محاوره ای New Project ، در بخش Project Types گزينه Visual Bacic Projects را انتخاب ( کليک ) و در ادامه ASP.NET Web Application  را انتخاب نمائيد .  
•  در فيلد Location ، بجای نام پيش فرض #WebApplication ، نام ValidationData را در نظر می گيريم . در صورتيکه از يک سرويس دهنده محلی استفاده می گردد ، می توان  نام سرويس دهنده را http://localhost در نظر گرفت . بدين ترتيب در فيلد Location ، آدرس مربوطه بصورت زير نشان داده خواهد شد : http://localhost/ValidationData

ايجاد يک فرم وب نمونه  
 بمنظور ايجاد يک فرم وب در پروژه ايجاد شده در مرحله قبل ، مراحل زير را دنبال می نمائيم :

• اضافه نمودن يک فرم جديد با نام ValidUser.aspx  به برنامه وب ASP.NET در ويژوال استوديو دات نت . بمنظور انجام خواسته فوق ، دو مرحله زير را دنبال می نمائيم :
  مرحله يک : در Solution Explorer ، بر روی گره Project کليک سمت راست نموده و گزينه Add و در ادامه گزينه Add Web Form انتخاب گردد.
  مرحله دو : درفيلد Name ، نام ValidUser.aspx را درج و در ادامه گزينه Open انتخاب گردد .
• در ادامه،  کدهای زير را  پس از استقرار در پنجره نمايش HTML مربوط به ValidUser.aspx ،  بين تگ های شروع و پايان مستقر می نمائيم .

• کنترل های RequiredFieldValidator ، بررسی لازم در خصوص داده ورودی برای هر يک از فيلدهای موردنظر در ارتباط با کنترل های مشخص شده را انجام خواهد داد . در اين رابطه کنترل های  RequiredFieldValidator را در ارتباط با فيلدهای UserName و Password به فرم اضافه می نمائيم . در ValidUser.aspx ، و پنجره HTML  مستقر و  کد زير را بعد از تگ <Table/> اضافه می نمائيم .

• فيلدهای رمز عبور تاکيد مضاعفی  است که کاربر دومرتبه و بدرستی رمز عبور خود را وارد نمايد. کنترل CompareValidator محتويات دو فيلد را با يکديگر مقايسه و در صورت عدم يکسان بودن آنان ، پيام خطائی نمايش داده  خواهد شد . در اين رابطه از يک کنترل CompareValidator بمنظور بررسی صحت ( يکسان بودن ) فيلدهای رمز عبور استفاده شده است . بدين منظور پس از استقرار در پنجره HTML مربوط به فرم وب ValidUser.aspx ، کد زير را پس از کنترل های اضافه شده در مرحله قبل ، به فرم مورد نظر اضافه می نمائيم .

• در برخی موارد لازم است از نوع خاصی بررسی صحت و اعتبار داده استفاده گردد . فيلد آدرس پست الکترونيکی در مثال فوق ، نمونه ای در اين زمينه است . در اين رابطه از کنترل RegularExpressionValidator استفاده تا اين اطمينان حاصل گردد که کاربران فرمت اوليه برای درج يک آدرس پست الکترونيکی را رعايت نموده اند . محتويات فيلد فوق مجددا" بر اساس يک عبارت ( تعريف يک الگو ) بررسی شده و در صورتيکه محتويات مورد نظر با عبارت تعريف شده مطابقت نداشته باشد ، يک پيام خطاء نمايش داده خواهد شد.  در اين رابطه لازم است که يک کنترل RegularExpressionValidator بر روی فرم اضافه تا فرمت داده آدرس پست الکترونيکی ورودی توسط کاربر را بررسی و از صحت و رعايت فرمت مورد نظر اطمينان حاصل گردد .  بدين منظور پس از استقرار در پنجره HTML مربوط به فرم وب ValidUser.aspx ، کد زير را پس از کنترل های اضافه شده در مرحله قبل ، به فرم مورد نظر اضافه می نمائيم .

• در ادامه ، بر روی فرم ValidUser.aspx ، يک دکمه "ارسال" را اضافه می نمائيم .بدين ترتيب به کاربر اجازه داده خواهد شد تا صفحه مورد نظر را برای سرويس دهنده ارسال و عمليات بررسی صحت و اعتبار داده درج شده در هر يک از فيلدهای موجود بر روی فرم ، انجام شود.   بدين منظور پس از استقرار در پنجره HTML مربوط به فرم وب ValidUser.aspx ، کد زير را پس از کنترل های اضافه شده در مرحله قبل ، به فرم مورد نظر اضافه می نمائيم .

• در نهايت ، از يک کنترل ValidationSummary بمنظور نمايش تمامی خطاهای بوجود آمده در يک ناحيه خاص بر روی فرم استفاده می شود. بدين منظور پس از استقرار در پنجره HTML مربوط به فرم وب ValidUser.aspx ، کد زير را پس از دکمه "ارسال" اضافه شده  در مرحله قبل ، به فرم مورد نظر اضافه می نمائيم .

• پس از اتمام مراحل فوق ، با اتتخاب گزينه Save  ، فرم وب ايجاد شده ذخيره و در ادامه می توان با استفاده از منوی Debug و گزينه Start ، امکان ايجاد و اجرای برنامه وب را فراهم نمود.

اجرای برنامه
در صورنيکه کاربر دکمه "ارسال" را بدون درج هيچگونه اطلاعاتی در فيلدهای مربوطه ، فعال نمايد ، سه پيام خطاء بصورت زير نمايش داده خواهد شد .

در صورتيکه کاربر، دو رمز عبور را وارد که با يکديگر يکسان نمی باشند  ، پيام خطاء زير ارائه خواهد شد .

در صورتيکه کاربر يک آدرس پست الکترونيکی را وارد که دارای فرمت مناسب  نباشد ، ، پيام خطاء زير نمايش داده خواهد شد .

ذخيره سازی اطلاعات در VB.NET ( بخش اول )
يکی از مهمترين مسائل موجود در هر زبان برنامه نويسی ، نحوه ذخيره و بازيابی اطلاعات مورد نياز يک برنامه است . فرض کنيد ، قصد نوشتن برنامه ای را داشته باشيم که در آن از کاربران بخواهيم نام خود را وارد نمايند . پس از درج نام توسط کاربران ، اطلاعات فوق را  چگونه می بايست ذخيره  نمود تا امکان استفاده از آنان در برنامه ، فراهم گردد؟. چگونه می توان اقدام به ذخيره سازی داده هائی با محتوياتی خاص نظير : "اعداد" و يا " تاريخ " نمود؟. نحوه بازيابی اطلاعات ذخيره شده به چه صورت است ؟  در پاسخ به تمامی سوالات فوق ، می بايست  به جايگاه بسيار مهم "متغيرها " در يک زبان برنامه نويسی ، اشاره نمود .
متغيرها يکی از مفاهيم اوليه و در عين حال بسيار مهم در دنيای برنامه نويسی می باشند . با استفاده از متغيرها يک نام ( label ) به ناحيه ای از حافظه نسبت داده شده و امکان ذخيره سازی نوع خاصی از داده در آن فراهم می گردد . هر يک از زبان های برنامه نويسی دارای امکانات و مجموعه قوانينی به منظور تعريف ، نسبت دهی و دستابی به محتويات يک متغير می باشند .با استفاده از متغيرها ، امکان انجام عمليات متفاوتی نظير محاسبات رياضی ، پردازش بر روی رشته ها ، شمارش طول يک عبارت ، در يک برنامه فراهم می گردد .
VB.NET ، زبانی قدرتمند در ارتباط با نوع داده ها می باشد . در زمان تعريف يک متغير ، می بايست نوع داده مربوطه را نيز مشخص نمود (نظير String,Integer و يا Date )  .پس از تعريف يک متغير و نوع آن ، نحوه برخورد با داده ( نحوه ذخيره و بازيابی و انجام عمليات مجاز بر روی آن ) ، مشخص می گردد.
در اين مقاله قصد داريم به بررسی امکانات VB.NET به منظور ذخيره سازی اطلاعات  پرداخته و در اين راستا با نوع های متفاوت داده و جايگاه هر يک از آنان ، آشنا شويم .

متغير چيست ؟
متغير ، مرجعی برای مراجعه به يک محل خاص در حافظه بوده که برنامه نويس برای مراجعه به آن يک نام خاص را تعريف و مشخص می نمايد . از مکان های فوق به منظور ذخيره سازی اطلاعات و استفاده از محتويات مربوطه در يک برنامه استفاده می گردد. در حقيقت متغيرها ، اطلاعاتی را بطور حقيقی در خود ذخيره نمی نمايند بلکه ما را به سمت محل ذخيره سازی و در نهايت يافتن اطلاعات ، هدايت می نمايند  .
مثال : در مثال زير سه متغير به منظور ذخيره سازی يک رشته Text ، يک مقدار عددی و يک تاريخ ، تعريف و مقداردهی شده اند .

پس از تعريف هر متغير ، امکان نسبت دهی يک مقدار به آن ، مشاهده اطلاعات ذخيره شده ، بازيابی اطلاعات و يا درج اطلاعات جديد در آن ، فراهم می گردد.متغيرها از جمله عناصر ضروری برای ذخيره سازی داده در يک زبان برنامه نويسی بوده و VB.NET نيز از اين قاعده مستثنی نخواهد بود .

تعريف يک متغير
همانگونه که در مثال قبل مشاهده گرديد ، قبل از انتساب  مقدار به يک متغير، می بايست  اقدام به تعريف متغير و مشخص نمودن نوع داده  آن نمود . پس از تعريف يک متغير و مشخص نمودن نوع آن ، نحوه برخورد با آن در برنامه مشخص خواهد شد. با استفاده از فرآيندی موسوم به Declaration ، اقدام به تعريف متغيرها و نوع آنان ، می گردد. تعريف متغيرها ، يکی از نکات مهم در دنيای برنامه نويسی است . در زما ن ايجاد صفحات پويا با استفاده از ASP.NET و توسط زبان های برنامه نويسی نظير VB.NET و يا  سی شارپ ، می بايست تمامی متغيرها قبل از استفاده دريک برنامه و يا صفحه وب ، تعريف گردند .
در VB.NET برای تعريف يک متغير از کليد واژه Dim  ( اقتباس شده از واژه Dimension ) ، استفاده می گردد.
مثال : در مثال زير ، يک متغير رشته ای با نام strCityName ، تعريف و در ادامه مقدار " Teharn"  ، به آن نسبت داده شده است . 

در زمان تعريف يک متغير بطور همزمان می توان مقداری را به آن نيز نسبت داد ( تعريف و مقداردهی همزمان ) :

امکان تعريف همزمان چندين متغير هم نوع  در يک سطر نيز وجود دارد : ( تعريف همزمان چندين متغير با نوع يکسان )

درادامه می توان به هريک از متغيرهای تعريف شده ، مقدار مورد نظر را نسبت داد .
مثال کاربردی : در اين مثال در ابتدا سه متغير را تعريف و پس از مقداردهی مناسب هر يک از آنان ، نتايج را با يک فرمت مناسب در خروجی نمايش خواهيم داد ( يک صفحه ASPX ) .

مرحله اول : فعال نمودن ويرايشگر صفحات وب و تايپ دستورات زير :